Ομιλία επί των αρθρων του Νομοσχεδίου του ΥΠΕΠΘ (16/01/2013)

710

Κύριε πρόεδρε
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Θετικά σχολιάζεται το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου έδειξε χθες κάποια σημάδια διάθεσης για συνεννόηση πάνω σε τροποποιήσεις και προσθήκες στο Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία. Κρίνοντας όμως τις όποιες αλλαγές κάτω από το πρίσμα των σημερινών οικονομικών και κυρίως, κοινωνικών συνθηκών, βλέπουμε ότι δεν είναι επαρκείς.
Θα σταθώ στο θέμα των εισοδηματικών κριτηρίων για τις μεταγραφές.
Η κυβέρνηση μετακινεί το πλαφόν εισοδήματος από τα 6.000 στα 10.000 ευρώ. Τι σημαίνει όμως 10.000 ευρώ ετησίως; Περίπου 830 ευρώ το μήνα. Πείτε μου αλήθεια αγαπητοί συνάδελφοι, με αυτό το μηνιαίο ποσό μπορεί μία οικογένεια να συντηρήσει το δικό της σπίτι, με όλα τα οικιακά και οικογενειακά πάγια συν τα διάφορα χαράτσια που έχετε επιβάλλει και να καλύπτει την ίδια στιγμή το σπίτι και τα έξοδα του παιδιού της που σπουδάζει σε άλλη πόλη;
Φανταστείτε ακόμη, η ίδια οικογένεια να έχει δύο παιδιά να σπουδάζουν σε διαφορετικές πόλεις, ή το δεύτερο παιδί να πηγαίναι να δώσει κι αυτό πανελλαδικές και να πρέπει οι γονείς να του πληρώνουν φροντιστήριο.
Ποιο είναι το αληθινό αποτέλεσμα; Αποκόπτετε ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας μας, δηλαδή τα παιδιά των εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών που χειμάζονται μέσα σε αυτή την κρίση, από το δικαίωμα στην πανεπιστημιακή μόρφωση.
Τι μπορεί να γίνει πάνω σε αυτό;
Το επιθυμητό θα ήταν να υπήρχαν οι δικλείδες οικονομικής υποστήριξης από ένα υπαρκτό και δυνατό κοινωνικό κράτος. Σημειώνω εδώ, ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δεν είναι μόνο η μήτρα του καπιταλισμού αλλά και η γη των ευκαιριών, υπάρχει ένα σύνολο χρηματοδοτικών μέσων για τη στήριξη του φτωχού φοιτητή: ομοσπονδιακές και πολιτειακές υποτροφίες, υποτροφίες από τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, financial aid από το κράτος βάσει φορολογικής δήλωσης, φοιτητικά δάνεια με υποχρέωση έναρξης αποπληρωμής με την πρώτη full time δουλειά μετά την αποφοίτηση, θέσεις εργασίας εντός του πανεπιστημίου για να τα βγάζει πέρα ο φοιτητής με τα καθημερινά έξοδα.
Αλλά δεν βρισκόμαστε στην Αμερική, αλλά στην Ελλάδα της βαθιάς κρίσης.
Τι θα μπορούσατε να κάνετε;
Καταρχήν ενίσχυση των οικονομικοκοινωνικών κριτηρίων.
Ανάμεσα στα εκατοντάδες emails που λαμβάνω ως βουλευτής, το τελευταίο διάστημα ξεχώρισα το μήνυμα μίας μητέρας που μεγαλώνει μονάχη το παιδί της, με ένα ταπεινό μεροκάματο που βγάζει, ενώ ο πατέρας είναι εξαφανισμένος. Το παιδί της δίνει πανελλαδικές (χωρίς φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα) και είναι τόσο έξυπνο και μελετηρό που υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να περάσει στο πανεπιστήμιο και μάλιστα σε καλή σχολή. Αυτή η μάνα σκέφτεται από τώρα με τρόμο το ενδεχόμενο να περάσει το παιδί κάπου εκτός Αθήνας, διότι δεν έχει τη δυνατότητα να του στέλνει ούτε ένα σεντ. Δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει μέριμνα, φροντίδα, προστασία για τέτοιες οικογένειες, που είναι όχι επίσημα, αλλά και ουσιαστικά μονογονεϊκές;
Μπορείτε επίσης να ελαστικοποιήσετε τους όρους για τις μεταγραφές, χωρίς την παραμικρή ζημία ή επίπτωση για το κράτος και το σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Σας μεταφέρω άλλη περίπτωση που μου ετέθη προσωπικά υπ’όψιν.
Μου έστειλαν μήνυμα δύο φοιτητές. Που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους, σε διαφορετικές πόλεις. Βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς έτος, στην ίδια σχολή και τμήμα, αλλά σε διαφορετικά πανεπιστήμια. Οι γονείς τους, και του ενός και του άλλου, αδυνατούν υπό τις τωρινές συνθήκες να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν τη φοίτηση, στέγαση και διαμονή τους μακριά από το σπίτι. Οι δύο φοιτητές μου γράφουν, ότι αν έκαναν μεταξύ τους αμοιβαία ανταλλαγή της θέσης που καταλαμβάνουν στις σχολές τους, θα τους λυνόταν το πρόβλημα μονομιάς. Αλλά το σύστημα και η κείμενη νομοθεσία δεν τους το επιτρέπει.
Γι’ αυτό σας λέω αγαπητοί συνάδελφοι, ότι αυτά τα θέματα χρειάζονται μελέτη, φροντίδα, πολιτική σύνθεση και συνεννόηση και όχι να κάνουμε δουλειές στα βιαστικά και εκ του προχείρου και να βάζουμε τα πάντα μέσα σε ένα Πολυνομοσχέδιο που μας έρχεται με την ένδειξη του κατεπείγοντος.
Ένα δεύτερο θέμα, το οποίο θεωρώ άκρως σημαντικό, εκείνο της Ειδικής Αγωγής στο άρθρο 39.
Το κράτος έχει εδώ και χρόνια χρόνια θεσπίσει ένα σημαντικό πλαίσιο διάγνωσης, αξιολόγησης, στήριξης και εκπαίδευσης παιδιών με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, μέσω των γνωστών σε όλους μας ΚΕΔΔΥ και των Ειδικών Σχολικών Μονάδων. Ένα πλαίσιο στο οποίο απασχολείται προσωπικό με εξειδικευμένα επιστημονικά προσόντα και κατάρτιση. Από την αρχή μέχρι και σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις είχαν αφήσει αυτό το πλαίσιο υποστελεχωμένο και υποχρηματοδοτούμενο. Αποτέλεσμα; Επειδή είναι υπέρογκες οι απαιτήσεις με βάση τον αριθμό των οικογενειών που έχουν παιδιά με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, δημιουργούνται μακρές λίστες αναμονής. Και εσείς τι επιλέγετε σήμερα; Αντί να ενισχύσετε το υπάρχον πλαίσιο, ειδικά μέσα στις σημερινές συνθήκες κρίσης που οι οικογένειες χρειάζονται πρόσθετη μέριμνα και ενίσχυση από το κοινωνικό κράτος, παίρνετε το επιστημονικό προσωπικό, το βγάζετε έξω από τις υφιστάμενες δομές και στο όνομα της ενίσχυσης της διεπιστημονικότητας εντός των γενικών σχολείων, τους μετατρέπετε σε περιπλανώμενους -από σχολείο σε σχολείο- περιηγητές. Θα χάνουν χρόνο, δεν θα έχουν χρήμα να μετακινούνται, έστω από σχολείο σε σχολείο και από συνοικία σε συνοικία και δεν θα υπάρχουν επιστημονικά μέσα, συνθήκες, υποδομές, περιβάλλοντα για να κάνουν τη δουλειά τους μέσα στα γενικά σχολεία. Και συν τοις άλλοις θα τους αμοίβετε και μέσω ΕΣΠΑ; Και αν τελειώσουν τα κονδύλια; Θα κάνετε τι; Θα τους βγάλετε σε εφεδρεία ή σε διαθεσιμότητα; Τι πάτε να δημιουργήσετε πρακτικά κύριοι του αρμόδιου υπουργείου και της κυβέρνησης; Πέρα από τις όποιες προθέσεις σας, οι οποίες μπορεί να είναι κατά βάση καλοπροαίρετες. Διάλυση και κατάργηση της Ειδικής Αγωγής; Και τι θα κάνουμε με τα παιδιά και τις οικογένειες; Θα δημιουργήσουμε Καιάδες, εν έτει 2013; Ή θα τους στρέψουμε μαζικά σε μεγάλα ιδιωτικά κέντρα, στη μορφή σούπερ-μάρκετ, τα οποία θα δημιουργηθούν αφού το δημόσιο πλαίσιο θα έχει παραλύσει και καταργηθεί;