Oμιλία στο νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα (31/07/2013)

382

Κύριε πρόεδρε
Κύριοι συνάδελφοι

Παραλαμβάνοντας ένα νομοσχέδιο που αναφέρεται στην αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης, το περιβαλλοντικό ισοζύγιο και άλλες διατάξεις το πρώτο που θα περιμέναμε ήταν να προσπαθήσετε να μπει μία τάξη στο επίπεδο της ανασυγκρότησης των πόλεων και των οικισμών της περιφέρειας με όλες τις απαραίτητες αναπλάσεις, ενσωματώσεις κλπ., αλλά και με την θέσπιση ισχυρών και απαράβατων κανόνων τήρησης της νομιμότητας από εδώ και στο εξής. Παρ’ όλα αυτά, άλλος είναι ο γνώμονας ο οποίος φαίνεται ότι ακολουθείτε. Κινείστε σε μία λογική εισπράξεων υπέρ του κράτους, όπου κάθε παραβάτης θα καταθέτει ένα ποσό για τυχόν αυθαιρεσίες, παίρνοντας ταυτόχρονα στην τσέπη και μία βεβαίωση περί άφεσης αμαρτιών. Έτσι μάλιστα, το σύστημα κλείνει συνωμοτικά το μάτι και σε επόμενους αυθαιρετούχους. Με τις μαύρες τρύπες οι οποίες συνεχώς προκύπτουν σε ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής το οποίο έχει λάθος φιλοσοφία, λάθος στρατηγική, λάθος σχεδιασμό και είναι καταδικασμένο να αποτύχει, μπορεί να καταλάβει κανείς ότι σας ασκείται μία πίεση να μαζέψετε λεφτά από παντού. Ήρθατε όμως να το επιχειρήσετε αυτό με ένα νομοσχέδιο το οποίο θα έπρεπε κανονικά να προάγει την χωροταξική, πολεοδομική και περιβαλλοντική ισορροπία, ομαλότητα και νομιμότητα; Ως πότε η λογική και η πολιτική των Μνημονίων θα υπερβαίνει, θα καταπατά και θα παραγκωνίζει ακόμη και τα πλέον σοβαρά και απαραίτητα θέματα και ζητήματα που αφορούν στο δημόσιο και στο κοινωνικό όφελος;

Σε ότι αφορά την ανάπτυξη των επιμέρους άρθρων, παρατηρούμε ότι πράγματι φαίνεται μία γενική διάθεση για προστασία δασικών εκτάσεων και αιγιαλών σε σχέση με την αυθαίρετη δόμηση. Πρόβλημα δημιουργούν ωστόσο οι εξαιρέσεις. Δεν δεχόμαστε για παράδειγμα το γεγονός ότι δίνεται συγχωροχάρτι σε περιπτώσεις κατασκευής αυθαιρέτων εντός ζώνης αρχαιολογικού, ιστορικού, ή φυσικού ενδιαφέροντος, στην περίπτωση που η κατασκευή προηγήθηκε της ανακήρυξης της ζώνης. Κάτι παρόμοιο σημειώνεται σε αυθαίρετα κτίσματα στον αιγιαλό πριν την επίσημη οριοθέτησή του. Να σημειώσω ότι και στο νομοσχέδιο περί «απλούστευσης των διαδικασιών για ενίσχυση της επιχειρηματικότητας» παρέχεται πλήθος διευκολύνσεων σε μεγάλους οργανωμένους τουριστικούς υποδοχείς και σε σύνθετα τουριστικά καταλύματα σε ότι αφορά τη δυνατότητα να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και εκμετάλλευση εντός αρχαιολογικών και ιστορικών περιοχών, δασικών εκτάσεων, ακόμη και περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί Natura. Επιπρόσθετα στο ίδιο νομοσχέδιο είχαμε και το θέμα των συντελεστών δόμησης σε νησιά, χωρίς να υπάρχει μελέτη για τη φέρουσα ικανότητάς τους σχετικά με το πόσο μπορούν να επιβαρυνθούν ως προς το συνολικό μέγεθος και την έκταση τουριστικών υποδομών και φυσικά, το θέμα δόμησης, ή κατασκευών βοηθητικών εγκαταστάσεων σε αιγιαλό. Αυτά όλα, αντικατοπτρίζουν το γενικότερο πρίσμα και τη συλλογιστική της κυβέρνησής σας. Ελαστικότητα επιδεικνύεται επίσης στο παρόν νομοσχέδιο και ως προς τις παρόχθιες περιοχές στη Θράκη, μολονότι όλοι έχουμε υπ’ όψη μας τις φοβερές πλημμύρες οι οποίες ξεσπούν συχνά στην περιοχή και όλοι ξέρουμε ότι καθοριστικός γι’ αυτές τις καταστροφές είναι ο παράγοντας των αυθαίρετων τεχνικών παρεμβάσεων από ιδιώτες. Εδώ πρέπει να είναι αυστηρότερα τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που τίθενται, ενώ το πρακτικό πρόβλημα που προκύπτει σε σχέση με την επιβεβαίωση ή μη της χρονολόγησης κάποιας αυθαιρεσίας είναι η σωστή διάθεση και χρήση δημοσίων εγγράφων, αεροφωτογραφιών κλπ.  Κρίσιμο αναφορικά με αυτό το ζήτημα είναι η κατάργηση του Οργανισμού Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδος.
Μία άλλη παρατήρηση, είναι ότι δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εξομοιώνεται ο μικροϊδιοκτήτης που έχει μία μόνιμη κατοικία και υπέπεσε σε κάποια μικροαυθαιρεσία, ή αγόρασε εν αγνοία του ένα ακίνητο που έχει πάνω του αυθαιρεσίες, με τον μεγαλοκαταπατητή, τον μεγαλοαυθαιρετούχο και με εκείνον που εμπρός στο κέρδος δεν σταμάτησε ούτε μπροστά σε δάση, ούτε μπροστά σε αρχαία, ούτε πουθενά. Είναι προφανές ότι ο βαθμός επιείκειας, κατανόησης, ή ανοχής πρέπει να είναι εντελώς διαφορετικός στις δύο αυτές περιπτώσεις. Για την ακρίβεια, στη δεύτερη περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει ούτε επιείκια, ούτε κατανόηση, ούτε ανοχή. Όπως επίσης είναι αδιανόητο να κάνει το κράτος και ο νόμος τα στραβά μάτια σε αυθαιρεσίες πάνω σε εκτάσεις και ακίνητα που ανήκουν στην Κτηματική Υπηρεσία ή έχουν περιέρθει στην ευθύνη του ΤΑΙΠΕΔ. Είναι δυνατό το κράτος να είναι ο νούμερο ένα προστατευόμενος αυθαιρετούχος, αντί να δίνει το παράδειγμα της νομιμότητας; Σε αυτή συγκεκριμένα την περίπτωση, φαίνεται για ακόμη μία φορά ξεκάθαρα η επήρεια των μνημονιακών δεσμεύσεων πάνω σε πράγματα για τα οποία θα έπρεπε να λαμβάνουμε αποφάσεις σύμφωνα με το κοινό συμφέρον. Κοινό συμφέρον δεν είναι να απαλλάσσονται παραβόλων και ποινών επί αυθαιρεσιών πάνω σε αιγιαλούς και δάση διάφορες εκτάσεις και ακίνητα, μόνο και μόνο επειδή προορίζονται για ξεπούλημα μέσω ΤΑΙΠΕΔ.

Το νομοσχέδιο αυτό θα ήταν δυνατό να δώσει ουσιαστικές λύσεις σε χρονίζοντα ζητήματα χωροταξίας, δόμησης, περιβάλλοντος, εάν επικεντρωνόσασταν ακριβώς σε αυτά. Τα περνάτε όμως σε δευτερεύουσα μοίρα εμπρός στη λογική ότι ως μείζονες προτεραιότητες θέτετε τις οικονομικές και εισπρακτικές διευθετήσεις και τακτοποιήσεις λόγω της πίεσης για συλλογή κρατικών εσόδων, καθώς και τη διευκόλυνση μεγάλων συμφερόντων.